O Yaya Toure zrobiło się głośniej kilka tygodni temu, kiedy skrytykował głośno Pepa Guardiolę. Po Zlatanie Ibrahimoviciu i Bojanie Krkiciu jest kolejnym zawodnikiem, który zarzucił szkoleniowcowi brak rozmów z graczami. Szerzej o tym wypowiedział się w specjalnym wywiadzie.

- Czy przeżywasz teraz swój najlepszy okres w karierze?
- Po wysokiej wygranej z United wszystkim się wydaje, że przeżywamy apogeum formy. Pewnie, że fajnie jest tak zwyciężać z lokalnym rywalem. Forma? Jestem z niej zadowolony. Przyjechałem do Manchesteru, bo spodobał mi się pomysł uczestniczenia w budowaniu drużyny od zera. Póki co idziemy w dobrym kierunku.

- Dużo cię kosztowało przyzwyczajenie się do warunków w angielskiej lidze?
- Na początku było ciężko. Musiałem ciężej pracować, aby wrócić formą do swojego poziomu. Ta liga jest ciężka i trzeba dbać o swoją siłę, żeby w niej przetrwać. W zespole było też wielu nowych graczy, musieliśmy się „nauczyć” siebie nawzajem.

- Jak przebiega współpraca z Roberto Mancinim?
- Bardzo dobrze. Pozwala mi robić na boisku to, co umiem najlepiej. W dodatku obok mnie mam wspaniałych partnerów – Nasriego i Silvę, do tego Kuna Aguero.

- Tak niskich jak w Barcelonie…
- No tak, wzrostem przypominają Xaviego i Iniestę (śmiech).

- Niektórzy nadal nie rozumieją dlaczego stamtąd odszedłeś?
- Kiedy ktoś ci mówi, że przechodzisz do Barcelony, co czujesz? Euforię. Podobnie było ze mną. Potem zrobiliśmy coś niesamowitego – wygraliśmy sześć pucharów, przeszliśmy do historii. W wieku 28 lat miałem już miejsce w kronikach… Osiągnąłem i wygrałem wszystko, co mogłem wygrać, więc usiadłem i zadałem sobie pytanie: „Co teraz?”. Miałem 27 lat, a musiałem walczyć o miejsce w składzie z młodymi talentami. A chciałem grać w każdy weekend.

- Kiedy podjąłeś ostateczną decyzję?
- To nie stało się jednego dnia. Odejście stamtąd było szalenie trudne. Od początku mówiłem, że Barca to klub moich marzeń. Zawsze dawałem z siebie wszystko, nawet kiedy miałem kłopoty ze zdrowiem. Grałem tak, jakby to miał być mój ostatni mecz w karierze. Czułem się tam naprawdę fantastycznie… Ale w końcu przyszedł czas decyzji. Rozmawiałem z rodziną, przyjaciółmi. Żona powiedziała mi w końcu: „Masz 27 lat, musisz grać. Wiem, że to trudne, ale chyba czas odejść”…

- Gdyby Busquets nie wygryzł cię ze składu, to zostałbyś w Barcelonie?
- Słuchaj, Sergio jest fantastycznym facetem. Mam pełen szacunek do jego umiejętności, talentu i gry. Między nami nie było żadnych problemów. Ale kiedy zobaczyłem, że on gra coraz więcej, a ja coraz częściej przyglądam się temu z ławki, to zrozumiałem, iż Guardiola mi nie ufa. Nie wierzy we mnie,  a jeśli nie wierzy, to lepiej odejść.

- Guardiola cię rozczarował?
- Tak. Wszystko zaczęło się po mojej operacji. Byłem bardzo rozczarowany. Guardiola przez cały sezon praktycznie ze mną nie rozmawiał. Ja chciałem tego dialogu, pytałem: „Trenerze, o co chodzi?”. A on odpowiadał tylko, żebym był spokojny i że mi ufa. I na tym się kończyło, a ja kolejny mecz zaczynałem na ławce rezerwowych…

- Ma problem z dialogiem na linii zawodnik-trener?
- Nie chciałbym tego oceniać. Guardiola nie rozmawia z piłkarzami, którzy nie grają. On nigdy, przenigdy nie powiedział mi, co mu nie pasuje, czego mi brakuje. Musiałem sam się tego domyślać.

- Czy mimo wszystko czujesz sentyment do Barcelony?
- To fantastyczny klub. Tam zostawiłem przyjaciół. Uwielbiam też styl gry Blaugrany, tam kocha się piłkę, cieszy nią. Uważam jednak, że podjąłem dobrą decyzję. Czy wrócę? Nigdy nic nie wiadomo…

Autor: Szymon Ludowski (blogfcb.com)

Więcej o Barcelonie na http://blogfcb.com!